Татарстанның танылган фотохәбәрчесе Дмитрий Бунтуков вафат

Дмитрий чын журналист иде. Командировкадан кайтып кермәде. Безгә дә: “Мөмкинлек, сәламәтлек булганда, чакырганда рәхәтләнеп йөреп калыгыз”, – дип әйтә килде. “Аннары чакырмый башлаулары да бар, сәламәтлек какшап китәргә дә мөмкин”. – дип елмаеп кына өстәп куярга да онытмый иде. Әллә нинди проблемалар килеп чыкса да, йөзеннән елмаю китмәде аның. Шуның белән гади кешенең дә, теләсә кайсы җитәкченең дә күңеленә үтеп керә белде. Хәер, районнарга чыксак, аны белмәгән-танымаган кеше юк иде дә бугай. Авыл агайлары да, түрәләр дә беренче чиратта аның белән кочаклашып күрешерләр иде. Мондый сыйфатларының безгә дә нык файдасы тиде. Язма геройлары белә әңгәмә корып утырганда, ул ничектер бик җайлы, урынлы итеп, беркемгә комачауламыйча гына сүзгә кушылып китә белде. Бигрәк тә кырысрак җитәкчеләр янында аның бу адымын без бик хуплый идек.

 

Шәһәр егете булса да, Дмитрий авыл хуҗалыгы буенча белем алган. Монысы да юкка гына булмагандыр, күрәсең. Авыл тормышын бик ярата иде ул. Пычрак урамнарын ерып, койма башында кояштан күзләрен кысып, безне күзәтеп утырган малайларны, басуларны иңләгән кыр корабларын сурәткә алудан ләззәт таба иде. Кайткач та, фотоларын аралаганда: “Кара әле, ничек әйбәт чыккан”, – дип сабыйларча куана белде. Без үзебез дә, укучыларыбыз да аның фотоларын карап озак хозурланырбыз әле, чөнки аларның һәрберсе – сурәт кенә түгел, чын сәнгать әсәре.

Хезмәттәшебезнең рухы тыныч, урыны җәннәттә булсын. Туганнарына, якыннарына сабырлык телибез.