"Миңа андый әни кирәк түгел!"

Ул миңа төрле хикәятләр, вакыйгалар сөйли иде. Эшкә дә әбием өйрәтте. Гомерем буе аңа рәхмәт укып яшәдем. Инде үзем әби булсам да, аны һаман сагынып, якты хисләр белән искә алам.

 

Тормышны аңлый башлаганда әле дә бәхетемнән шундый әбием булган дип сөенә идем. Ә әни мине нишләптер яратмады. Мине кочагына алып сөйгәнен дә хәтерләмим. Әллә ничек салкын иде ул. Берәр кием алып кайтса: “Менә, киеп кара!” – дип миңа ыргыта иде. Бер генә көн дә дәрес әзерләшкәне, булышканы булмады. Гомумән, мин аңа чит, үги кыз кебек идем. Күршедә яшәгән иптәш кызым Нурия янына уйнарга кергәч, аның әнисенең: “Кызым, кызым”, – дип өзелеп торганын, аның чәчләрен матур итеп үргәнен күреп, Нуриягә кызыгып чыга идем. Алар әнисе белән һәрвакыт җитәкләшеп кенә йөриләр иде. Ә беркөнне Нурия: “Ул бит минем үги әни, үземнеке үлгән”, – дип мине шаккатырды. Үзебезгә чыктым да: “Минем дә Нуриянеке кебек үги әнием булсын, ә үземнеке үлсен иде. Миңа андый әни кирәк түгел!” – дип, әбиемне кочаклап еладым.

 

Әни кияүгә чыгып шәһәргә китте. Мин аның юклыгын әлләни сизмәдем. Әби үстерде, әбием кеше итте. Беребез карт, беребез яшь дигәндәй, әбиемә булышып, елый-елый тормыш иткәндә әни дигән кеше рәхәтләнеп шәһәрдә яшәде. Елына берәр тапкыр кайтып килә иде. Иптәш кызым Нуриянең үги әнисе, әллә жәлләп, җае чыкканда булышырга, җан җылысыннан миңа да өлеш чыгарырга тырышты. Мәктәпне тәмамлап, укырга киткәч, мине бөтенләй ятим калдырып әбием бакыйлыкка күчте. Ятимлек ачысын тулысы белән аны югалткач кына тойдым. Бик сәер тоелыр инде, кеше ышанмаслык хәлләр – әни ничек яшәвем белән кызыксынмады, минем белән аралашмады.

 

Әбине җирләргә кайткач очраштык. Кайгы кешеләрне берләштерә, дуслаштыра диләр. Безне берләштермәде. “Исәнме”дән ары узмадык. Әнинең ни сәбәпле яратмавы минем өчен мәңгелек сер булып калды. Картаеп, үлем түшәгенә егылгач, минем кулга калгач та, серне ачмады, бәхиллек сорамады. Тормыш җилләре аңа булган үпкә-ачуларны таратып бетерде. Хәзер үзем дәү әни инде, бар җылымны балаларга, оныкларыма биреп яшим. Авылга кайткалыйм, әбине сагынып, каберенә барам, аның белән йөргән сукмаклардан атлыйм. Иптәш кызым Нуриянең дә әнисе бакыйлыкта инде. “Сагынмаган көнем юк”, – дип елый. Катлаулы, серле бу дөньяда әниләрнең дә төрлесе була икән.