«Дүрт баласы бар бит аның, дүрт!» — әниләрен ялгыз калдырган балаларга авылдан мөрәҗәгать

Урысчалатып әйткәндә, редакциягә от возмущения шалтыратуым!» — дип башлады сүзен «Шәһри Казан» редакциясенә шалтыраткан укучыбыз.

Хәзер авылларда күпчелек яшәүчеләрнең ялгыз карчыклар булуы беркемгә сер түгел. Әниләренең инде шул яшьтә авыр эш эшли алмауларын балалары белеп тора. Юләр түгел бит инде. Әмма исләре дә китми. Кайберләренә атнага бер дә шалтыратмаучылары бар. Шаккатмалы!

Алар үзләре өчен генә мунча да якмый, ашарга да пешерми. Автолавка алып килгән печенье-перәннек белән чәй эчә дә, шуның белән шул.

Телефон аша шалтыратып, хәлләрен белгән буласыз да, тыныч күңел белән йөрисез. Ә әниләрегезгә ялгызларына ничек начар булуын күз алдыгызга да китерә алмыйсыз.

Бу турыда алар үзләре сезгә мәңге зарланмый.

«Борчылма, кызым (улым), бар да әйбәт, бер җирем дә авыртмый, бөтен нәрсәм бар», — ди алар сезгә, шулаймы?!

Шулай.

Мине газета редакциясенә шалтыратырга нәрсә этәрде, беләсезме?

Бәрәңге!

Авылыбыздагы бер апаның бәрәңгесен кичә җыйнаулашып алдык. Дүрт баласы бар бит аның. Дүрт!

Шуларны ашатырга дип утырта бит ул бәрәңгене. Тракторына пенсия акчасыннан түли.

Без — күрше-тирә — аның бәрәңгесе алынмаганга эче пошып бетте.

«Шалтыраттыңмы балаларыңа?» — дибез.

«Шалтыраттым», — ди.

«Кайчан кайталар?» — дибез.

«Белмим», — ди.

Күрәләтә кар астында калдырып булмый бит инде ул ярты бакча бәрәңгене. Җәе буе чүбен утаган, кортын җыйган, трактор яллап төбен өйдергән — хәленнән килгәнчә тырышкан.

• Менә шуны әйтәсем килә шәһәрдә яшәп, әниләренең хәлләрен шалтыратып кына белеп ятучыларга:

Әниләрегезне, әтиләрегезне озаграк яшәтәсегез килсә — ешрак кайтыгыз.

Алар зарлана белми. Ул буын зарланырга күнмәгән. Әмма үзләрен кирәксезгә санап, бик тиз сулалар.

Аннары туган нигезегезнең утлары сүнеп, капкасына йозак эленгәч, әй үкенерсез... Әмма соң булыр.