«Мәрхүм ананың җаны һаман тынычлана алмый»

«Бала тудыру йортында үткәргән бер төнне языйм әле»

Өченче баламны табарга килдем. Бәбиләдем, кызым туды. Ятам шулай, балам янымда. Бәбәйләүче юк, үзем генә палатада. Йокы килсә дә, баламны изеп куймыйм ялгыш, дип тыныч кына ятам. Бер вакыт хатын-кыз моңланган тавыш ишетелде. Акрын гына тордым да, коридорга чыктым. Беркем юк, ә көй һаман ишетелә. Ул шундый шомлы. Төнге 12 белән 1 тирәсе.

Куркып палатага кереп яттым. Палатаның уң ягында перегородка гына бүлеп тора, анда беркем юк, бәбәйләү бүлмәсе ул. Шул яктан стенага китереп суктылар! Тышта җил юк, тыныч. Баламны кочакладым да, куркып йоклап киткәнмен.

Берзаман бастырылдык. Очыра безне балам белән, әйләндерә. Уянып булмый гына бит, сүз әйтеп булмый. Шул кадәр курыктым.

Иртән торгач, шәфкать туташыннан сорыйм. «Төне буе моңланды берәү. Кем соң ул?» — дим.

«Булыштыра андый хәлләр. Кайчандыр бер хатын бәбәйләгәндә үлгән, шуның җаны йөри, баласын эзли», — ди. Йөклелекне саклап калу өчен килгән хатын-кызларның да төшләренә кереп, «Бәбиеңне бир», — дип, эчен сыйпый торган булган. Дәваханә подвалында актан киенгән хатын-кыз шәүләсен берничә кеше күргән. Аны әбием сөйләде, ул шунда идән юучы булган.