"Ирне ташлап булмый ул..."

«Аерыл. Ник үз-үзеңне яратмыйсың?» – димәгез. «Бу – чир», – ди хат авторы.

«Минем элек ничек яшәгәнемне белсәгез иде... Ирем мине бик кыйный иде, ә мин аны нык яраттым. Кич җитсә, елый-елый сөяркәсе янына үзем озатып җибәрә идем. Ул чакта балалар инде үсмерлек яшенә җиткән иде. «Әни, ташла аны», – дип елыйлар иде. Бер авыру, юләр сыман, ирем артыннан йөри идем. Алай гына да түгел, «Мине ташлама», дип үзенә ялвара идем.

Бер якын кешем мине муллага алып барып өшкертте. Шунда гына акылыма килдем. Мин ирне ташлый алмасын өчен миңа бозым салган булганнар, дип уйлыйм. Шуннан тормышым җайланды. Иремне күрәсем дә килми хәзер. Эчкечегә әйләнде, урамда йөри. Балалар аны якын китерми.

Мин моны ни өчен язам? «Ирем белән начар яшибез» дигән язмаларга «Ташла аны, ник үз-үзеңне яратмыйсың?» – дигән комментарийлар язасыз. Ташлап булмый ул. Бу – чир. Аннан котылырга кирәк. Әле ярый өшкерүчеләр бар. Әйе, без XXI гасырда яшибез, әмма сихер, бозым чәчәк ата. Моны үз башыннан үткәннәр яхшы аңлый.

Якын кешегезнең гаиләсендә шулай интеккәнен күрсәгез, зинһар, аны бу проблемасы белән ялгыз калдырмагыз».

Фото ЯИ кулланып ясалды.

Чыганак: Кызыл таң