«Эчмәсә — алтын кебек, эчсә — гаиләсен югалтырдай була...»

Исәнмесез. Язмышымда булган хәлне сезгә язып җибәрергә булдым әле. Бәлки, киңәш бирүчеләр табылыр. Тик зинһар өчен, бик каты тиргәмәгез инде. Болай да күңел әрни.

Улыбыз бар. Өйләнгән, ике баласы үсә. Эшкә бик уңган үзе. Эчми йөргән вакытта әллә ничә ай авызына да алмый. Акчаны да яхшы эшли, гаиләсен дә карый. Балаларын да өзелеп ярата. Кешегә ярдәмчел. Кыскасы, эчмәсә — алтын кебек бала.

Тик менә шул эчү дигән нәрсә харап итә инде. Эчсә, туктый белми. Запойга китә. Шунда бөтен тормыш асты-өскә килә дә куя.

Киленне дә аңлыйм мин. Яшь хатынга бик авыр бит. «Туйдым инде. Башка сөйләшәсем дә килми. Ир дип тә әйтәсем килми», — ди. Аның да түземлеге бетә торгандыр инде. Әмма күңелем белән барыбер гаилә таркалмасын иде дим.

Мин улымны якламыйм. Ачуланам да. «Эчә белмәгәч, ник эчәсең?» — дим. Әмма ана күңеле барыбер өзгәләнә икән ул. Улым да кызганыч, килен дә кызганыч, балалар бигрәк тә кызганыч.

Кайчак килен миңа да төрттерә: «Дөрес тәрбия бирмәгәнсез», — ди. Авыр тия мондый сүзләр. Ничек инде дөрес тәрбия бирмәгән? Без бит аны эчертеп үстермәдек. Инде 25 ел үз тормышы белән яши. Кеше үскәч, һәркемнең үз башы, үз язмышы.

Эчүнең дә нәселдән, организмнан килүе бардыр дип уйлыйм кайчак. Бөтен кеше дә бер төрле түгел бит. Кемдер эчсә дә туктый белә, кемдер — юк.

Иң курыкканым — агачны төптән үк кисеп куймасыннар иде. Гафу итеп, сабыр итеп яшәп булмый микән соң? Ир кеше бөтенләй начар түгел бит ул. Эчмәсә, гаиләсе өчен җанын бирергә әзер.

Белмим инде... Бәлки, ялгыш уйлыймдыр. Шуңа күрә кешеләрнең киңәшен ишетәсем килә. Мондый хәлдә нишләргә икән?

Талия апагыз
Фото нейрочелтәр ярдәмендә әзерләнде