Соңлап килгән мәхәббәт: очраклы очрашу язмышка әйләнде

Иртәдән кичкә кадәр дәүләт эшендә эшләмим. Игълан буенча өйләргә барып, суыткычларны ремонтлыйм. Ничә еллар дәверендә төрле хәлләр булды. Әмма моннан өч ел элек булган гаҗәеп хәлне сезгә дә сөйлисем килә.

Гадәттәгечә, суыткыч ремонтларга дип бер шәһәр фатирына бардым. Өйдә хуҗабикә үзе генә иде. Миңа күңелсез булмасын дипме, аш бүлмәсенә чыгып минем белән сөйләшә башлады. Татар хатыны, ун ел элек ире үлеп киткән, балалары аерым яши. Бераздан бөтенләй ачылып китте бу...

Өйгә кайткач та, Гөлияне уйлап йөрдем. Берничә көннән: “Дәваланып беттеңме инде? Күрешә алабызмы?” – дип смс яздым. “Әйдә, бакчама барабыз”, – диде. Гөлияне өеннән кереп алдым да, бакчасына киттек. Керүгә биленнән кочаклап алдым. Тик Гөлия оялган булды. “Ирем үлгәннән соң, 10 ел буе бер ирне дә якын китермәдем”, – диде. 10 ел буе җыелган хис-назларын төне буе миңа бирде Гөлия. Шул көннән бирле аерылышкан юк, гел бергә!

Гөлия миннән ике яшькә өлкәнрәк, ләкин зыян юк, бу мөһим түгел. Үзем өйләнә алмый калдым. Насыйп булмады. Сөйгәнем соңлап очрады. Менә инде 3 ел без бергә яратышып-сөешеп, бәхеттә-рәхәттә яшибез.

Социаль челтәрләрдән
Фото нейрочелтәр ярдәмендә әзерләде