Улым гаиләсеннән китте, ә безнең мал-мөлкәт килен кулында калды… Нишләргә?

Улым ике баласы булган хатынга өйләнде. Башта барысы да яхшы кебек иде.

Ике ел бергә яшәделәр, уртак тормыш кордылар. Фатирны ипотекага алдылар, зур тырышлык белән ремонт ясап бетерделәр.

Без дә читтә калмадык… Кулдан килгәнчә ярдәм иттек: акча да бирдек, җиһазлар да алдык. Балалар бәхетле булсын дип, соңгысын да кызганмадык. Ләкин гаилә бәхете озакка бармады…

Өйләнешкәч, киленебез эшеннән китте. Балаларына элекке иреннән алимент та алмады. Барлык чыгымнар, тормыш йөге — барысы да улым җилкәсенә төште. Алар тулысынча улымның кеременә яшәделәр.

Күп тә үтмәде, улым өйдән чыгып китте… Хәзер менә иң авыр сораулар башланды. Фатир килен исеменә рәсмиләштерелгән. Ипотека да шуның өстендә. Без биргән акчалар, алган җиһазлар — барысы да шул өйдә калды.

Юристка мөрәҗәгать иттек. Ул: “Ипотека тулысынча түләнеп беткәч кенә, өлеш сорарга мөмкин,” — диде. Әмма безгә өлеш кирәк түгел… Без бары тик үзебез керткән чыгымнарны гына кире кайтарырга телибез.

Бу мөмкинме икән? Судка бирсәк, нәтиҗә булырмы? Ярдәм итеп бирелгән акчаны кире кайтарып буламы?

Хәзер күңелдә үкенеч тә, әрнү дә бар… Ярдәм иттек, ышандык, ә нәтиҗәсе менә шундый булды.

Бәлки, без үзебез артык ышанучан булганбыздыр… Хәзер нишләргә?

Киңәш бирегезче.

Лаештан Сания апагыз