"Калын тиреле булмасам, юләрләр йортына эләккән булыр идем"

Кеше күңеле кара урман, диләр, йөрәкне ачып карап булмый. Әңгәмәдәшем Миләүшә апа Кадырҗанова белән очраклы гына таныштык. Гел елмаеп торган, көр күңелле, мәзәкчән бу хатын зур югалтулар, язмыш сынауларын кичергән дип уйламассың да.

Миләүшә апа бүген ялгыз. Вакытлыча фатир алып тора. Торак өчен түләргә пенсия акчасы гына җитмәгәч, өстәмә эшләргә мәҗбүр, физик яктан мөмкинлекләре чикле, урын өстендә ята торган авыруларны карый. “Эшли алмый башлагач, кайда яшәрмен икән?” — дип елап та алам. Картлар йортына үзем барып керерменме икән инде? Йә, Раббым, ярдәмеңнән ташлама, дип Аллаһыма ялварам”, — ди ул. Әңгәмәдәшем авыруларны инде 12 ел карый.

— Балаларны беркайчан да карарга алынмам, дигән идем югыйсә. Хәзер авыру баланы карыйм. Үземнеке кебек якын ул миңа. Калдырып китә алмыйм. Аңа 17 яшь. Мин бала белән булганда, әти-әнисен театрга йә бассейнга озатам. Кеше арасына чыкмыйча, гел өйдә генә булу җиңел түгел. Авыру белән кеше үзе авыруга сабышырга мөмкин, — ди Миләүшә апа. — Бу бала белән 3 кич кунам. Күз йомарга да куркып ятам. Ул трубкадан гына ашый, йота алмый. Селәгәе белән тыгылмасын дип, гел уяу булырга кирәк. Берсендә шап иткән тавышка сискәнеп киттем. Әллә бала караватыннан егылып төштеме, дип котым алынды. Бер мизгелгә бөтен тормышым күз алдымнан узды. Барып карасам, тыныч кына йоклап ята. Мәче сикереп төшкән булган, ахры. Өстемнән тау төшкәндәй булды. Утырып еладым...