Их, нишләп тегенең белән дус булдым икән, күпме гөнаһ кылганмын шуның аркасында»

Адәм баласы җәмгыятьтән башка, ялгызы гына, кешеләр белән аралашмыйча яши алмый. Ул үзенең карашына, фикеренә, гадәтенә туры килгән дуслар таба, шулар белән аралаша, кунакка йөрешә. «Дустың яныңда булмаса, дөньяның яме юк» дигән борынгылар. Әмма дустыбыз бәхет-шатлык китерсен өчен ул үзебездән дә яхшырак булырга тиеш. «Кемнең арбасына утырсаң, шуның җырын җырларсың» ди бит халык та.

Күпме яхшы кешеләр холыксыз, тәртипсез кешеләргә ияреп әрәм булдылар. Бер танышым бар иде, мәчеткә дә йөрештерә иде, шул ук вакытта урам малайлары белән дә дус булды. Урам дусларының йогынтысы көчлерәк булгандыр, күрәсең, шуларга ияреп китеп, мәчеткә юлы суынды. Берничә елдан аның хакында куркыныч хәбәр килде: егетләр белән җыелышып, кемнедер кыйнаганнар, хәзер менә суд булырга тиеш. 

Тормыштан бик күп мисаллар китереп була. Ничәмә-ничә әниләр елап сөйлиләр үз балалары хакында. «Шундый тырышып укый иде, спорт түгәрәкләренә йөрде, нидидер малайлар белән дуслашып китте дә укырга да йөрми башлады, авызында гел начар сүз,  менә хәзер эше судка барып җитте» дип әйтүчеләр бихисап. Бу балаларыбызга гына кагылмый, үзебезгә дә кем белән аралашып, дуслашып йөрүебез хакында уйланырга кирәк. Әлеге дуслык безнең иманыбызга да, динебезгә дә, рухи халәтебезгә дә тәэсир итәчәк. Тискәре йогынтысы бу дөньяда гына түгел шул, хәтта кыямәт көнендә дә үкенечкә китерәчәк. Раббыбыз Коръәндә кисәтә: «Ни үкенеч миңа! Шул фәләнне дус итмәгән булсам иде! Ул  мине зикердән (Коръәннән, иманнан, Пәйгамбәрдән) биздерде» («Форкан» сүрәсе, 28нче-29нчы аятьләр). «Их, нишләп тегенең белән дус булдым икән, күпме гөнаһ кылганмын шуның аркасында, күпме газап» дип үкенү хисләре кичермәс өчен, үзебездән дә яхшырак булган һәм гел яхшылыкка, изгелеккә чакырып торучы дуслар кирәк безгә.