Айгөл Зәйнуллина: “Бүтән кияүгә чыкмам инде”, - дип уйлый идем”

- Бик зур рәхмәт котлауларыгыз өчен. Бәхет - тынычлыкны ярата, диләр бит. Гомумән, тормышымны махсус күрсәтеп йөрмим, бу миңа хас түгел. Дөрес, күпләр өчен бу хәбәр көтелмәгән булгандыр. Бик күп котлаулар килде, алар шундый ихлас, кайберсен күз яшьләре аша укыдым. Безне Ленар белән иҗат кавыштырды. Ике ел элек бер чара вакытында сәнгать йортында очраштык. Башта дусларча гына аралаштык. Ленар белән сөйләшү шундый кызык тоела иде. Нинди генә темага кагылсаң да, ул шундый төпле җаваплар әйтте. Ә минем өчен һәрвакытта ир-атның акылы, белемле булуы мөһим роль уйнады. Хисләребезнең гади дуслыктан мәхәббәткә әйләнгәнен сизми калдык. Бер-беребезне яраткач, гаилә корырга булдык.

 

 

- Ул иҗатны бик ярата. Балачакта музыка мәктәбенә йөргән, баянда уйный белә. Шулай да эше бөтенләй иҗат белән бәйле түгел.

 

 

- Ленарның да беренче никахтан уллары бар. Икебез дә егетләр тәрбиялибез. Иң мөһиме - балалар никахыбызны кабул итте. Безнең тормышта төрле хәлләр булды. Элеккеге иремнең балаларны урлавы һәрберебезне какшатты. Бу авыр вакыйгаларга кире әйләнеп кайтасым килми. Хәзер тормышымны яңа биттән башлыйм. Ленарның балалары да мине кабул итте, минем улларым да Ленар белән уртак тел тапты. Күз тимәсен инде.

 

 

-  “Бүтән кияүгә чыкмам инде”, - дип уйлый идем.  Кешеләргә ышанырга, күңелне ачып салырга җиңел булмады. Әмма Ленар үзенең мөнәсәбәте, гамәлләре белән фикеремне үзгәртә алды. Аның янында үземне таш кыя артында торган кебек хис итәм. Ленар ярдәмендә янәдән мәхәббәткә ышана башладым. Өметен өзгән хатын-кызларга да мөрәҗәгать итәсем килә: “Үзегездә йомылып калмагыз. Язмыш кисәк кенә үзгәреп куя ала. Сез дә чын ир-атны очратып, яңа тормыш башлап җибәрә аласыз. Пар канатсыз яшәү кыен. Өметегезне өзмәгез!”

 

 

- Бу хәл булганга 6 ел. Суд ата-ана хокукыннан мәхрүм иткәннән соң, ул безне озак вакытлар тынычлыкта калдырмаган иде. Ярты ел узгач, чикләүләрне бетерсеннәр өчен, яңадан судка бирде. Мин ул судны да җиңдем. Аны ата-ана хокукларыннан чикләделәр. Дөресен генә әйткәндә, бу хәлгә аңлатма биреп бетерү дә кыен. Мин беркайчан да балалар белән аралашуны чикләмәдем. Кеше бер мизгелдә үзгәрде. Хәзер балалар әтиләре белән аралашмый, күрешми. Мин балаларга: “Теләгегез булса, аралашыгыз. Ул сезнең әтиегез булудан туктамый”,- дип әйтәм. Әмма балаларның әтиләре белән аралашасы килми. Хәзер алар да зур, үз фикерләрен әйтә алалар. Кеше башкаларга начарлык эшләсә, барыбер язмыш аны үзенчә җазалый. Элеккеге ирем белән дә шулай булды.   Минем аңа бер үпкәм дә юк. Аны кичердем, бәхет теләдем. Ачу саклап, уч алу белән беркайчан шөгыльләнгәнем булмады һәм булмасын да. Әйе, безгә бик авыр иде, әмма тормыш дәвам итә. Очраклы рәвештә генә элеккеге иремнең үз гаиләсе булу, кызы тууы турында белдем. Һәркемгә бәхет телим!

 

 

 

- Мәҗлес, туй үткәрәсем дә килми. Үзем шундый чараларда еш чыгыш ясагач, төрле хәлләр күрәбез. Туй - мәхәббәт күрсәткече түгел бит. Гадилек, тыйнаклыкны өстен күрәм. Гаиләбез, якыннарыбыз белән  җыелып бәйрәм иттек. Минем өчен гаилә булуыбыз, бер-беребезне яратып, хөрмәт итү мөһимрәк.