«Рактан дәвалангач хатынның башыннан яулыгы төште, итәге кыскарды, намаз укудан туктады»

Гаиләле бер танышым тормышында да шуңа охшаш хәл булган. Нишләргә дә белмәгәч, ахыр чиктә, киңәшләшергә дип килгән бу. «Хәләл җефетемдә онкология ачыклангач, бик нык дингә тартыла башлады, – дип сөйли башлады танышым. – Итәкләре озынайды, башына яулык япты, догалар ятлап, тиз арада намазга да басты. Аллаһка ялвара-ялвара, дога кыла-кыла, «шифа бир, дәвала мине» дип сорады. Аллаһның рәхмәте киң шул, хатынымга операцияләр ясалып, күпмедер вакыт дәваланганнан соң, табиблар аны «тормышыңа бернәрсә дә янамый, барысы да яхшы, рәхәтләнеп яшә» дип шатландырды. Ул вакыттагы куануларны белсәгез иде. Әмма иң аянычлысы шуннан соң башланды. Иң элек хатынның башыннан яулыгы төште, озын күлмәген элеккесенә алмаштырды, ә иң куркынычы – намаз укудан туктады. Аллаһы Тәгаләдән оят. «Аңа шөкер итүебезне тагын да арттырырга, күбрәк гыйбадәт кылырга кирәк», – дип җайлап кына әйтеп карадым…»

 

Әйе, чыннан да, адәм балалары бик шөкерсез шул. Аллаһы Тәгалә бу хакта Коръәндә дә әйткән бит: «Әйт: «Ул – бар итүче, сезгә ишетү куәте, күзләр һәм йөрәкләр бирүче. Сез бик аз шөкер кыласыз» («Мөлек» сүрәсе, 23 нче аять).

 

Ни кызганыч, тормышта мондый мисаллар адым саен диярлек очрый. Рәхәт чагында, тормышыбыз ал да гөл булганда безгә дин дә, Аллаһ та кирәк түгел.

 

Беркем дә чишә алмаслык проблемага юлыкса, башын иеп мәчеткә, хәзрәткә киләләр һәм: «Дога кылыгыз әле, нәрсә генә эшләп карамадык, шифа табып булмый», – диләр. Ә бит догага җавап килсен, Аллаһ безне танысын, ишетсен өчен, үзебезгә рәхәт чагында Аны танып, Аңа итагать итеп яши өйрәнергә кирәк шул.