20.03.2017 Әдәбият

"Ни кирәк соң, зарланма син, Гөлнур! Сабырлык тап газиз җаныңа..."

Гөлнур Зариф кызы Васыйлова – Мамадыш районы Түбән Ушмы авылында туып-үскән. Мәдәният хезмәткәре, дүрт китап авторы, Шәйхи Маннур исемендәге премия лауреаты. Гөлнур ханымның шигырьләрен элгән идек. Бүген башкаларын эләбез.

Кем?

Кем кабызган икән бу кояшны,

Туган авылымның күгендә?

Ямьле язлар җиткәч яралдыра

Якты, изге хисләр күңелдә?

Офыкларга, алсу шәфакъләргә

Өмет уты кем соң сирпегән?

Күк йөзенә көмеш капчыклардан

Йолдызларны кемнәр селкегән?

Кем соң минем авылыма күркәм,

Кабатланмас үзгә төс биргән?

Барысы өчен рәхмәтлемен сиңа –

Бер Раббыма – миңа көч биргән!

Бәхет ул...

Бар инде ул дөнья йөзләрендә,

Бәхетләрен эзләп йөрүчеләр.

Туган оялардан читкә китеп,

Бәхет эзләп гомер итүчеләр.

Бар инде ул, бар бит, дөнья булгач,

“Шул бәхетме?” – диеп көлүчеләр.

Бар дөньясы җитеш була торып,

“Мин бәхетсез!” – диеп йөрүчеләр.

Бәхет бит ул, дуслар, туганнарың

Үз итсәләр сине кайда да.

Бәхет бит ул – үзең белән үзең

Килешенеп яшәү дөньяда.

Дәшмәү – алтын

Юләр үзен мактар, диеп,

Халкыбыз белеп әйткән.

Мактанчыклар тирәсендә

Йөрү дә кыен икән...

Үз дигәнчә яшәсеннәр

Алыш – биреш дөньяда.

Баш ияргә бер күнеккәч,

Түзәм инде кайда да.

Акылсызлар дәгъвәләшә,

Сүзләре – көмеш, имеш.

Дәшми тору – алтынга тиң

Күңелең тыныч килеш.

Яшәү – бүләк

Без бәхетле, әле җирдә яшәп

Ай – кояшны күзли алабыз.

Күрә алмый яшәүчеләр дә бар

Беләбез бит – якын арабыз.

Чишмә шавын, сайрар сандугачны

Күрә алмый күпме кешеләр?

“Эх, бер ишетсәм иде!” – диючеләр

Арабызда бик аз түгелләр...

Иман, акыл белән гомер итә,

Ата – ана кадерен белүче.

Шулай ук бар дорфа, үчле кеше,

Юк белән дә җанны телүче.

Бәхет бит ул: күрә, ишетә белү...

Аллаһ биргән бүләк – акыл да.

Шөкер итеп, матур эз калдырып,

Яши белү кирәк асылда.

Шифаханәдә

Тәрәз төбемдәге каеннарга

Зарланамын, сөйлим хәлләрем.

Каеннарның берсе башын иеп,

Моңсуланып әйтте сүзләрен:

“Җаннар саклап көрәшәләр монда,

Дучар була кеше үлемгә.

Синең зарың – бары чыпчык зары,

Шөкер итеп яшә бүгенгә.

Туган як җилләре битең сыйпый,

Халкың моңы ага каныңда.

Көн дә иртән табиб хәлең белә,

Кадерле дусларың яныңда.

Ни кирәк соң, зарланма син, Гөлнур!

Сабырлык тап газиз җаныңа...”

Үкенечсез булсын

Кышлар килә, ап –ак кышлар килә,

Уйнаклатып гомер чанасын.

Ашыкмыйча гына үтсен иде –

Эх! Табарга шуның чарасын!

Чана юлы яшьлегемә илтми,

Күңел кушаяклап чапса да.

Үткән юллар урау булмый икән,

Сулар үргә кире акса да.

Сулар аккан, учак сүнгән инде,

Җылысы юк,салкын күмернең.

Үткән юллар үкенечсез булсын,

Кадерен белик калган гомернең.

Карыйм да уйланам

Картларга карыйм да шатланам,

Ярый ла мин әле карт түгел.

Яшь бара, чәчләр дә агара,

Гомергә яшь кала бу күңел.

Яшьләргә карыйм да сокланам,

Нигә соң бу яшьтә мин түгел?!

Тилелелек бетмәгән һаман да,

Һаман да җилбәзәк бу күңел!

Үземә карыйм да уйланам –

Күңел бит һаман да яшь калган.

Яшьлегем үтсә дә - күңел яшь!

Ә йөрәк? Йөрәккә моң сарган...

Яратканнар...

Яратканнар дөнья ямен күрә,

Яратканнар таулар күчерә.

Яратканнар гына сабыр итә,

Гафу итә белә, кичерә.

Яратуны саклый белү кирәк,

Яратулар булсын дәвамлы.

Яратканда тормыш матур була,

Яратканнар була саваплы.

Нигә кирәк?

Нигә кирәк күңел, нигә кирәк

Ярсымаса, әгәр талпынып?

Сагышланган күңел бер еласын,

Очып китсен коштай талпынып.

Нигә кирәк йөрәк, нигә кирәк

Авыртулар тоеп янмагач?

Яналмаган йөрәк сүнгән кисәү,

Дөрләп торган утка салмагач.

Нигә кирәк гомер, нигә кирәк

Яшәмәсә, әгәр яртып.

Бәхет тоеп, сөеп, иркәләнеп,

Газапланып, янып, җан атып?...

Нигә кирәк?...

---
Матбугат.ру
№ --- | 20.03.2017