Мөнир Рахмаев аркасында Айрат Ильясов банкетларда бушка җырларга мәҗбүр

– Көннәрдән бер көнне радионың мөхәррире Айваз Садыйров: «Яңа тапшыру әзерлибез, аны син алып бара алмассыңмы?» – дигәч, ике дә уйламадым, ризалаштым. Без аның белән күп кенә концертларны бергә алып баргач, бер-беребезне ярты сүздән аңлыйбыз. Шулай итеп, сентябрьдән радио штурвалы артына утырдым.

– Конферансье буларак эшли башлаганга сигез еллап бардыр. Беренче чыгышым Гөлназ Сәфәрова белән Мамадышта булды. Тора-бара «Татарча солянка»ларны алып баруны ышанып тапшыра башладылар. Элек залда алып баруны өнәп бетерми идем, күңелемә күбрәк диско-форматлар туры килә. Хәзер, олыгая барган саен, концертлардан тәм алам. Һәр эш алдыннан да, аннан соң да, ике-өч көн борчылып йөрим. Башта «хәлдән килер микән» дип уйланасың, аннан «ошаттылар микән» дип борчыласың. Концертта тамашачы белән чикне тоярга кирәк. Сүз булсын дип кенә теләсә ни сөйләсәң, конферансье карьераңа тамашачы үзе үк нокта куя.

 

– Үзем өчен бер әйбер аңладым: кайда гына эшләсәң дә, курыкмыйча алынырга кирәк. Курыкмыйча эшләсәң, барысы да була. Үземне әллә ни текә ди-джей дип уйламыйм, ләкин соңгы арада: «Синең алып баруны яратканга гына тыңлыйбыз», – дип әйткән кешеләр булгалады.

 

– «Эссе» төркеме әлегә ялда. Әмма Нияз («Эссе»нең солисты Нияз Вәлиев. – авт.) биш яңа җыр язам дип вәгъдә бирде.

 

– Теләк бар, әмма ялкаулык көчле. Хәтта бер-ике җыр да әзер инде. Тамашачы хөкеменә чыгара гына алмыйм.

 

– Нинди әти дип? Бик юаш мин. Ир буларак та шулай инде. күп вакытымны гаилә белән уздырырга тырышам, ләкин килеп кенә чыкмый.

 

– Олы кызыбыз Ралина беренче сыйныфта укый. Бик күп йөкләмәләр өяргә тырышмыйбыз әле. Мәктәптә булган түгәрәкләргә генә йөри. Кечкенәсенә ике яшь. Теле ачылып кына килә. Апасы биесә – бии, җырласа, аңа кушылып җырлый. Болай бик актив үзләре.

 

– Ләйсән ике елдан артык декрет ялында утыра. Милли-мәдәни үзәккә эшкә чыккач, ул кабат җыр дөньясына чумачак. Иске җырларын исенә төшереп, яңа җырлар яздыру өстендә эшли. Әле беркөнне Марат Мухин белән озак кына иске җырларын барлап утырдылар. Зөфәр Хәйретдинов та концертларга чакырып  тора. Кухня җырчысы итеп кенә калдырасым килми минем аны. Моңа кадәр күренеп йөргәч, җыр­лар дип уйлыйм.

 

– «Тәмле көрәш» тапшыруында чыкты бу бәхәс. Мөнир белән тапшыру башланганчы ук килештек. Мин җиңсәм, Мөнир  бәлеш пешереп, тапшыруны әзерләүчеләрнең бөтенесен өенә кунакка чакыра, Мөнир җиңсә, мин ун банкетны бушка эшлим дип. Мөнир җиңде. Шуны ишетеп, күпләр: «Безнең туйны алып барыгыз әле», – дип шалтыраталар. Банкетны башыннан ахырына кадәр алып бару түгел иде ул. Казандагы бер чарага килеп, ике җыр җырлап китәм. Әле тагын биш заказ калды.