Татарда ник бөтен нәрсә кияүнеке?

Эш беткәч,  кердем өйгә, минәйтәм, ашыйсы килә, бирегез әле берәр нәрсә... Ашарга әзер икәнен белгертеп, өйгә тәмле исләр таралган.  «Тукта, кияүләр кайтсын инде, алар кайткач ашарсың», – диләр. Ачу килде, малай... Нәрсә булса да, кияү...»

 

Татарда, чыннан да, кияүгә карата ниндидер аерым бер караш яши. Бик кадерле кеше ул. Нидән бу? Ата-ананың кызлары тыныч, бәхетле яшәсен дип теләвеннәнме? Карагыз, татарда: «Кияү мунчасы», «Кияү пилмәне», «Кияү коймагы»... Питрәч ягында «Кияү катыгы», тагын кияүнең әллә нәрсәләре. Киленнең генә бернәрсәсе дә юк. Нишләп шулай бу? Әйтик, ичмасам «Килен мунчасы» булса да ярар иде. Начар яңгырамый бит.  Әлбәттә, бүген бездә берәр авыл хатынының: «И-и-и, безнең кияү кебек хайван җирдә юктыр ул...» – дип сөйләнгәнен ишетергә була, тик бу аерым очраклар гына. Минем өчен нигә бөтен нәрсә кияүнеке, ә киленнең берние дә булмау үзенә күрә бер табышмак, мәсәлән...